Wieloletnie gatunki chwastów należą do agrofagów wyjątkowo konkurencyjnych i trudnych do trwałego wyeliminowania z pól uprawnych. Dzięki dobrze rozwiniętemu systemowi organów podziemnych – takich jak kłącza, rozłogi czy bulwy – są w stanie przetrwać niekorzystne warunki środowiskowe oraz szybko odrastać po zabiegach uprawowych i herbicydowych. Obserwowany w ostatnich latach wzrost ich znaczenia przypisuje się między innymi uproszczeniom w technologii uprawy roli, dominacji monokultur oraz zmianom klimatycznym sprzyjającym wydłużeniu okresu wegetacji.
W artykule opublikowanym w czasopiśmie Studia i Raporty IUNG-PIB szczegółowo scharakteryzowano trzy powszechnie występujące chwasty wieloletnie: perz właściwy (Elymus repens), ostrożeń polny (Cirsium arvense) i skrzyp polny (Equisetum arvense). Omówiono ich występowanie, szkodliwość oraz dostępne metody zwalczania. Autorka podkreśla, że stosowanie wyłącznie herbicydów często nie zapewnia trwałych efektów, ponieważ większość z nich niszczy jedynie części nadziemne chwastów wieloletnich. Najwyższą skuteczność w ograniczaniu zachwaszczenia zapewnia zintegrowane, systematyczne stosowanie różnych metod m.in. mechanicznych, chemicznych i profilaktycznych.
źródło/więcej informacji:
Kieloch R. 2024. Występowanie, szkodliwość oraz możliwości zwalczania chwastów wieloletnich w uprawach rolniczych. Studia i Raporty IUNG-PIB, 72(26): 69–82.