wyczyniec polny

Alopecurus myosuroides Huds.
Nazwa angielska:
slender meadow foxtail, black-grass, mouse foxtail.
Rodzina: wiechlinowate (Poaceae), dawniej trawy (Graminaceae)

Wygląd, cechy szczególne: Dorasta przeciętnie od 20 do 50cm. Źdźbła podniesione, od nasady rozgałęziające się, liście podłużnie lancetowate, uszek brak, języczek 2-3mm. Kwiatostanem jest walcowata, kłosokształtna wiecha (kłos pozorny) o szerokości ok. 5mm i długości 5-10cm. Ziarniaki jajowate.

Kwiatostany wyczyńca (dodano 08-11-2017). Fot. Kurt Stüber – caliban.mpiz-koeln.mpg.de/mavica/index.html part of www.biolib.de, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=3536

Okres kwitnienia: maj-sierpień (wrzesień)

Cykl życiowy, biologia: Gatunek jednoroczny jary lub zimujący. Przeciętnie wytwarza od 40 do 400 ziarniaków.

Występowanie, szkodliwość: Wyczyniec polny uznawany jest za archeofita, czyli gatunek obcego pochodzenia, który przybył do Polski przed rokiem 1500. Pierwsze informacje o wyczyńcu stwarzającym problemy w uprawie zbóż pochodzą z końca lat 60. (Kujawy) i 80. (Żuławy Wiślane) XX wieku. W ostatnich latach gatunek ten zdobywa nowe stanowiska i stopniowo staje się coraz większym zagrożeniem dla upraw (dodano 08-11-2017).

Wyczyniec polny stwarza zagrożenie przede wszystkim dla zbóż ozimych, czasami pojawia się również w okopowych. W jednym z badań niemieckich próg szkodliwości dla zbóż ustalono na 20-30 szt. chwastu na 1m². Z kolei w doświadczeniu przeprowadzonym w IUNG-PIB ekonomicznym progiem szkodliwości dla pszenicy ozimej było już 5 sztuk wyczyńca na 1m² plantacji (dodano 16-05-2017).
Wyczyniec polny (Alopecurus myosuroides) kiełkujące siewki.Typowe warunki siedliskowe [1]:
wskaźnik świetlny: pełne światło-umiarkowane światło
wskaźnik wilgotnościowy: gleby świeże
wskaźnik trofizmu: gleby umiarkowanie ubogie – gleby zasobne
wskaźnik kwasowości gleby: gleby umiarkowanie kwaśne (5≤ pH <6) – gleby obojętne (6≤ pH <7)

Zwalczanie wyczyńca polnego (wrażliwość na herbicydy) np.*: chizalafop-P-etylowy, chlorosulfuron, fenoksaprop-P-etylu, flupyrsulfuron metylowy, nikosulfuron, pinoksaden, propachizafop, propyzamid.

*Skuteczność herbicydu zależy od wielu czynników m.in. fazy rozwojowej chwastu, dawki i formulacji preparatu. Dlatego informacji dotyczących wrażliwości chwastów na działanie środka chwastobójczego należy zawsze szukać w jego etykiecie.

źródła:
1. Zarzycki K., Trzcińska-Tacik H., Różański W., Szeląg Z., Wołek J., Korzeniak U. 2002. Ecological indicator values of vascular plants of Poland. Ekologiczne liczby wskaźnikowe roślin naczyniowych Polski. Wyd. Inst. Bot. PAN, Kraków, 183 ss.