terbutylazyna

W polskiej literaturze spotykany jest również zapis „terbutyloazyna”.

terbuthylazine (angielska nazwa zwyczajowa)

Terbutylazyna opisana została po raz pierwszy w roku 1966 [3]. Badanie przeprowadzone w USA wykazały, że skuteczność chwastobójcza terbutylazyny jest niższa od atrazyny, co spowodowało, że przez wiele lat nie była ona stosowana na polach uprawnych w tym kraju (w roku 1986 została zarejestrowana jako preparat glonobójczy). Substancja ta dużego znaczenia nabrała w niektórych częściach Europy oraz w Południowej Afryce, szczególnie tam gdzie kukurydzę zachwaszczały gatunki z rodzaju aksamitka (Tagetes spp.), niezwalczane przez atrazynę. W Polsce debiut produktu zawierającego terbutylazynę miał miejsce w roku 1975 [4].

 GRUPA CHEMICZNA: triazyny

 GRUPA HRAC: C1

 DROGI WNIKANIA DO ROŚLIN: Herbicyd popierany przez korzenie, w mniejszym stopniu przez liście.

 MECHANIZM DZIAŁANIA: Terbutylazyna jest herbicydem selektywnym, u wrażliwych gatunków roślin zakłóca proces fotosyntezy (zahamowanie przepływu elektronów w fotosystemie II).

 SKUTECZNOŚĆ CHWASTOBÓJCZA*: 

  • terbutylazyna w dawce 750 g/ha:
    Gatunki wrażliwe (skuteczność zwalczania min. 85%): bodziszek drobny, fiołek polny, gwiazdnica pospolita, komosa biała, maruna bezwonna, mlecz zwyczajny, przytulia czepna, rdesty, szarłat szorstki, tasznik pospolity, tobołki polne [1].
  • terbutylazyna (dawki nie określono):
    Gatunki wrażliwe: chaber bławatek, dymnica pospolita, gorczyca polna, gwiazdnica pospolita, jasnota purpurowa, jasnota różowa, komosa biała, miotła zbożowa, poziewnik szorstki, przetaczniki, rdesty, rumianowate, rzodkiew świrzepa, sporek polny, starzec zwyczajny, tobołki polne, wyczyniec polny, żółtlica drobnokwiatowa [4].

 *Skuteczność herbicydu zależy od wielu czynników m.in. fazy rozwojowej chwastu, dawki i formulacji preparatu. Dlatego informacji dotyczących wrażliwości chwastów na działanie środka chwastobójczego należy zawsze szukać w jego etykiecie.

 PRZYKŁADOWE MOŻLIWOŚCI ZASTOSOWANIA: kukurydza

Połowiczny rozkład w glebie (DT50): 10,0-35,8 dni w warunkach polowych, 38,2-167 dni w warunkach laboratoryjnych [2].

 Ostra doustna toksyczność dla szczura (LD50):  >1000 mg/kg

WYBRANE PREPARATY:

  • Agrikorn 340 SE (+ bromoksynil)
  • Calaris 400 SC (+ mezotrion)
  • Click 500 SC
  • Cornmax 340 SE (+ bromoksynil)
  • Korn 340 SE (+ bromoksynil)
  • Kukugran 340 SE (+ bromoksynil)
  • Lumax 537,5 SE (+ metolachlor-S + mezotrion)
  • Maizgard 340 SE (+ bromoksynil)
  • Maxikorn 340 SE (+ bromoksynil)
  • Prewenter 340 SE (+ bromoksynil)
  • Prewenter New 340 SE (+ bromoksynil)
  • Successor T 550 SE (+ petoksamid)
  • Zeagran 340 SE (+ bromoksynil)
  • Zorba 340 SE (+ bromoksynil)

źródła:
1.
Click 500 SC. Etykieta preparatu – instrukcje stosowania środków ochrony roślin MRiRW. Zezwolenie MRiRW Nr R-33/2007 z dnia 25.07.2007 r. zmienione decyzją MRiRW Nr R-473/2007 z dnia 13.12.2007 r.
2.
Footprint PPDB (Pesticide Properties Database). http://www.herts.ac.uk/aeru/footprint [dostęp 26.06.2016].
3.
LeBaron H. M., McFarland J. E., Burnside O. C. (red.). 2008. The Triazine Herbicides. 50 Years Revolutionizing Agriculture. Elsevier Science, Amsterdam, 584 ss.
4.
Praczyk T., Skrzypczak G. 2004. Herbicydy. PWRiL, Poznań, 274 ss.