sulfosulfuron

(ang. sulfosulfuron)

 Herbicyd opisany w roku 1995, do sprzedaży trafił w 1997 [2]. W Polsce pierwsze rejestracja produktu zawierającego sulfosulfuron miała miejsce w roku 1998 [1]. (aktualizacja 03.01.2017)

 GRUPA CHEMICZNA: pochodne sulfonylomocznika

 GRUPA HRAC: B

 DROGI WNIKANIA DO ROŚLIN: Pobierany jest przez liście oraz korzenie roślin.

 DZIAŁANIE: Sulfosulfuron działa systemicznie (przemieszcza się w roślinach). Hamuje syntezę aminokwasów waliny oraz izoleucyny. Selektywność dla upraw wynika z możliwości szybkiej metabolicznej detoksykacji substancji przez niektóre gatunki roślin.

 CHWASTY WRAŻLIWE: np. bodziszek drobny, dymnica pospolita, gwiazdnica pospolita, gorczyca polna, iglica pospolita, miotła zbożowa, perz właściwy, przytulia czepna, rdest plamisty, rumianek pospolity, rzodkiew świrzepa, samosiewy rzepaku, stokłosy, stulicha psia, tasznik pospolity, tobołki polne [1].

 PRZYKŁADOWE MOŻLIWOŚCI ZASTOSOWANIA: pszenica ozima i jara, pszenżyto ozime.

Połowiczny rozkład w glebie (DT50): 28,8-75,1 dni w badaniach polowych, 12,0-224,4 dni w warunkach laboratoryjnych.

Buraki są rośliną bardzo wrażliwą nawet na nieznaczne ilości sulfosulfuronu w glebie. Można je uprawiać dopiero po upływie 24 miesięcy po wykonaniu zabiegu. (dodano 03.01.2017)

Ostra doustna toksyczność dla szczura (LD50): > 5000 mg/kg

WYBRANE PREPARATY (aktualizacja 03.01.2017):

  • Apyros 75 WG
  • Nylon 75 WG
  • Ogar
  • Portos

źródła:
1. Praczyk T., Skrzypczak G.
2004. Herbicydy. PWRiL, Poznań, 274 ss.
2. Tomlin C. D. S. (red.).
2006. The Pesticide Manual. 14th edition. British Crop Production Council, Alton, 1350 ss.