powój polny

Kwitnący egzemplarz powoju polnego (dodano 16-04-2018).

Convolvulus arvensis L.
Nazwa angielska:
field bindweed, field morning-glory
Rodzina: powojowate (Convolvuloceae)

Wygląd, cechy szczególne: Pęd pełzający, wijący się w lewą stronę, długość 20-150 cm. Liście lancetowate lub podługowatojajowate. Korzeń mocny, palowy o długości do 3 m, wytwarza liczne korzenie boczne oraz kłącza. Zdaniem niektórych naukowców system korzeniowy może sięgnąć nawet do 9 m głębokości (dodano 23-05-2018). Kwiaty duże, lejkowate. Owoc torebka, nasiona odwrotnie jajowate z brodawkami.

Powój polny, kwitnienie (dodano 11-11-2017).

Okres kwitnienia: czerwiec-wrzesień

Cykl życiowy, biologia: Powój polny jest gatunkiem wieloletnim, który na polach uprawnych rozmnaża się przede wszystkim wegetatywnie na skutek fragmentacji korzeni i kłączy w trakcie zabiegów uprawowych. Wytwarza 25-300 nasion, przyjmuje się, że mogą one zachować żywotność w glebie ponad 20 lat. Jednak w jednym z badań nasiona przechowywane w temperaturze pokojowej przez 50 lat utrzymały żywotność na poziomie 62%. Kiełkowanie odbywa się w temperaturach od 5 do 40ºC. Największa ilość nasion kiełkuje przy 20ºC i 30ºC lub przy występujących na przemian temperaturach 20-30ºC oraz 20-35ºC (aktualizacja 02-03-2017).

Występowanie, szkodliwość: Zachwaszcza wszystkie uprawy rolnicze, zarówno jednoroczne i wieloletnie. Doświadczalnie ustalono, że straty plonu wywołane obecnością powoju w uprawie pszenicy (140 pędów powoju na 1m2), grochu (100 pędów/1m2) i jęczmienia (65 pędów/1m2) wynosiły odpowiednio 56%, 74% i 92% (dodano 19-04-2019).

Powój polny pobiera z gleby bardzo duże ilości składników pokarmowych. W porównaniu do pszenicy zawiera przeszło dwukrotnie więcej azotu i trzykrotnie więcej potasu i magnezu (jako % suchej masy) [2] (dodano 19-11-2018).

Jest to gatunek tolerujący zwiększoną zawartość metali ciężkich w glebie (dodano 01-09-2019).

Typowe warunki siedliskowe [1]:
wskaźnik świetlny: pełne światło
wskaźnik wilgotnościowy: gleby suche-świeże
wskaźnik trofizmu: gleby umiarkowanie ubogie
wskaźnik kwasowości gleby: gleby umiarkowanie kwaśne (5≤ pH <6) – gleby zasadowe (pH>7)

Powój polny– zwalczanie
Zwalczanie powoju jest bardzo trudne ze względu na niską wrażliwość gatunku na substancje aktywne oraz intensywnie rozwinięty system korzeniowy pozwalający na odrastanie po zabiegach mechanicznych. Wg niektórych źródeł aby efektywnie ograniczyć populację powoju polnego wymagane jest nawet pięcioletnie coroczne stosowanie odpowiednich herbicydów.
Wielokrotna orka pozwala stopniowo wyczerpać substancje zapasowe zgromadzone w korzeniach i osłabić rośliny, jednak aby uzyskać zadowalający efekt zabiegi uprawowe należy prowadzić regularnie nawet przez kilka kolejnych sezonów. W jednym z doświadczeń polowych dobre rezultaty w zwalczaniu powoju osiągnięto wykonując orkę co 2-3 tygodnie przez 3 lata (dodano 29-05-2019).

  • wrażliwość na substancje aktywne np.*: 2,4-D + dikamba, tritosulfuron + florasulam.

*Skuteczność herbicydu zależy od wielu czynników m.in. fazy rozwojowej chwastu, dawki i formulacji preparatu. Dlatego informacji dotyczących wrażliwości chwastów na działanie środka chwastobójczego należy zawsze szukać w jego etykiecie.

Powój polny może oplatać i wspinać się na rośliny uprawne (dodano 18-06-2018).

Inne informacje: Roślina zawiera trującą konwolwulinę (łac. powój = convolvulus) na którą bardzo wrażliwe są konie. Nasiona powoju mogą przetrwać w żołądkach ptaków prawie 6 dni, co umożliwia na przeniesienie na olbrzymie odległości przez migrujące ptactwo.

źródła:
1. Zarzycki K., Trzcińska-Tacik H., Różański W., Szeląg Z., Wołek J., Korzeniak U. 2002. Ecological indicator values of vascular plants of Poland. Ekologiczne liczby wskaźnikowe roślin naczyniowych Polski. Wyd. Inst. Bot. PAN, Kraków, 183 ss.
2. Malicki L., Berbeciowa C. 1986. Uptake of more important mineral components by common field weeds on loess soils. Acta Agrobot 31: 129-141.