miotła zbożowa

Siewka miotły zbożowej (dodano 02-11-2018).

Apera spica-venti (L.) P. Beauv.
Nazwa angielska: loose silkybent
Rodzina: wiechlinowate (Poaceae)

Wygląd, cechy szczególne: Źdźbła liczne, gładkie. Liście wąskie (do 6mm szerokości), języczek zaostrzony, postrzępiony. Wiechy rozgałęzione. Ziarniak o długości 1,7-2,5mm, dolna plewka z długą ością.

Okres kwitnienia: czerwiec–sierpień.

Cykl życiowy, biologia: Roślina jednoroczna zimująca lub jara. Ziarniaki miotły wschodzą głównie z najpłytszych warstw gleby. Zdolność do kiełkowania zachowują najczęściej jedynie przez 1-2 lata (maksymalnie do 7 lat) (dodano 02-11-2018).
Osobniki zimujące krzewią się intensywniej od egzemplarzy jarych (dodano 17-03-2018).

Siewka miotły zbożowej (dodano 08-05-2018).

Występowanie, szkodliwość: Miotła zbożowa jest gatunkiem bardzo pospolitym, występuje na obszarze całego kraju, preferuje gleby lekkie, zasobne w wodę. Zachwaszcza głównie zboża ozime, rzadziej jare.
W jednym z badań straty plonu pszenicy ozimej spowodowane obecnością 5, 10, 25 i 50 sztuk miotły zbożowej na 1m² plantacji wynosiły odpowiednio 1, 6, 16 i 27% [3] (dodano 26-09-2017).
Orientacyjny próg szkodliwości dla jęczmienia to 10-15 szt./m² (chwasty w takim nasileniu powodują 5% stratę plonu. [2] (dodano 07-05-2018).

Wiechy miotły zbożowej (dodano 27-11-2017).

 Typowe warunki siedliskowe [4]:
wskaźnik świetlny: umiarkowane światło
wskaźnik wilgotnościowy: gleby świeże
wskaźnik trofizmu: gleby umiarkowanie ubogie
wskaźnik kwasowości gleby: gleby kwaśne (4≤ pH < 5) / gleby umiarkowanie kwaśne (5≤ pH <6)

Zwalczanie (wrażliwość na substancje aktywne): np. alachlor, atrazyna, chizalofop-P, chletodym, chlorosulfuron, chlorotoluron, cyjanazyna, cykloksydym, diflufenikan, fenoksaprop-P etylowy, izoproturon, jodosulfuron metylosodowy, mezosulfuron metylowy, pendimetlina, pinoksaden, piroksysulam, propoksykarbazon sodowy, prosulfokarb, sulfosulfuron, tifensulfuron metylowy, tralkoksydym.

Egzemplarze miotły zbożowej o zabarwieniu zielonkawym są lepiej niszczone przez herbicydy niż osobniki o zabarwieniu antocyjanowym [1] (dodano 14-10-2017).

Wiecha miotły zbożowej (dodano 27-11-2017).

LITERATURA:
1. Adamczewski K. 2014. Odporność chwastów na herbicydy. PWN, Warszawa, 276 ss.
2. Korbas M., Mrówczyński M. (red.). 2012. Metodyka integrowanej ochrony jęczmienia ozimego i jarego dla producentów. Wyd. IOR-PIB, Poznań, ss. 70.
3. Rola H., Domaradzki K., Kaczmarek S., Kapeluszny J. 2013. Znaczenie progów szkodliwości w integrowanych metodach regulacji zachwaszczenia w zbożach. Prog. Plant Prot./Post. Ochr. Rośl. 53(1): 96–104.
4. Zarzycki K., Trzcińska-Tacik H., Różański W., Szeląg Z., Wołek J., Korzeniak U. 2002. Ecological indicator values of vascular plants of Poland. Ekologiczne liczby wskaźnikowe roślin naczyniowych Polski. Wyd. Inst. Bot. PAN, Kraków, 183 ss.