florasulam

florasulam
florasulam (angielska nazwa zwyczajowa)

Herbicyd został opisany w literaturze światowej w roku 1999. W tym samym roku produkty zawierające florasulam zostały zarejestrowane m.in. w Polsce [3, 4].

GRUPA CHEMICZNA: triazolopirymidyny

GRUPA HRAC: B

DROGI WNIKANIA DO ROŚLIN: Florasulam pobierany przez liście, także przez korzenie. Ze względu na względnie szybki rozkład w glebie, przeznaczony do zabiegów nalistnych.

MECHANIZM DZIAŁANIA: Hamuje w roślinach syntezę aminokwasów rozgałęzionych leucyny, izoleucyny i waliny.

SKUTECZNOŚĆ CHWASTOBÓJCZA*:

Florasulam w dawce 4-5 g/ha:
Chwasty wrażliwe: gwiazdnica pospolita, mak polny, maruna bezwonna, przetacznik bluszczykowy, przytulia czepna, samosiewy rzepaku, stulicha psia, tasznik pospolity, tobołki polne [2].

Florasulam (dawki nie określono):
Chwasty wrażliwe: ambrozja bylicolistna, gorczyca polna, gwiazdnica pospolita, mak polny, mlecz polny, maruna bezwonna, miłek letni, niezapominajka polna, przytulia czepna, rdest plamisty, rdest powojowy, rumian polny, rumianek pospolity, rzodkiew świrzepa, samosiewy rzepaku, stulicha psia, tasznik pospolity, tobołki polne, wyka wąskolistna [3].

 *Skuteczność herbicydu zależy od wielu czynników m.in. fazy rozwojowej chwastu, dawki i formulacji preparatu. Dlatego informacji dotyczących wrażliwości chwastów na działanie środka chwastobójczego należy zawsze szukać w jego etykiecie.

PRZYKŁADOWE MOŻLIWOŚCI ZASTOSOWANIA: jęczmień ozimy, jęczmień jary, kukurydza, owies, pszenica ozima, pszenica jara, pszenżyto ozime, pszenżyto jare, żyto.

Połowiczny rozkład w glebie (DT50): 2-18 dni w badaniach polowych, 0,58-4,29 dni w badaniach laboratoryjnych [1].

Ostra doustna toksyczność dla szczura (LD50): 5000 mg/kg

WYBRANE PREPARATY:

  • Agria 2,4 DeFlor – Aminopyralid 195 SE (+ 2,4-D + aminopyralid)
  • Axial Komplett (+ pinoksaden)
  • Axial One 50 EC (+ pinoksaden)
  • Biathlon 4 D (+ tritosulfuron)
  • Bizon (+ diflufenikan + penoksulam)
  • Buffalo (+ diflufenikan + penoksulam)
  • Camaro 306 SE (+ 2,4-D)
  • Deresz 306 SE (+ 2,4-D)
  • Diablo 306 SE (+ 2,4-D)
  • Dobler 50 SC
  • Dragon 450 WG (+ aminopyralid)
  • Dragon NT 450 WG (+ aminopyralid)
  • Dresz 306 SE (+ 2,4-D)
  • Eguo 306 SE (+ 2,4-D)
  • Feniks 306 SE (+ 2,4-D)
  • Kantor 050 SC
  • Kantor Forte 195 SE (+ 2,4-D + aminopyralid)
  • Kantor Perfect (+ chlopyralid)
  • King 306 SE (+ 2,4-D)
  • Kojot 306 SE (+ 2,4-D)
  • Kojot Forte 195 SE (+ 2,4-D + aminopyralid)
  • Lancet Plus 125 WG (+ aminopyralid potasowy + piroksysulam)
  • Legion ( + diflufenikan + penoksulam)
  • Muskato 306 SE        (+ 2,4-D)
  • Mustang Forte 195 SE (+ 2,4-D + aminopyralid)
  • Rumak 306 SE (+ 2,4-D)
  • Saracen 050 SC
  • Saracen Delta 550 SC (+ diflufenikan)
  • Tomigan Forte 102,5 SE (+ fluroksypyr)
  • Viper (+ diflufenikan + penoksulam)

    źródła:
    1. Footprint PPDB (Pesticide Properties Database).
    http://www.herts.ac.uk/aeru/footprint [dostęp 29.09.2016].
    2. Kantor 050 SC. Etykieta preparatu – instrukcje stosowania środków ochrony roślin MRiRW. Załącznik do decyzji MRiRW nr R-392/2014d z dnia 22.10.2014 r.
    3. Praczyk T., Skrzypczak G.
    2004. Herbicydy. PWRiL, Poznań, 274 ss.
    4. Tomlin C. D. S.
    (red.). 2006. The Pesticide Manual. 14th edition. British Crop Production Council, Alton, 1350 ss.