chlorosulfuron


(ang.) chlorsulfuron

Herbicyd opisany w roku 1980, pierwszy raz wprowadzony na rynek w USA w 1982, w Polsce w 1985 [2, 3] (aktualizacja 18-08-2017).

 GRUPA CHEMICZNA: pochodne sulfonylomocznika

 GRUPA HRAC: B

 DROGI WNIKANIA DO ROŚLIN: Pobierany jest przez liście oraz korzenie, przemieszcza się w roślinie (działanie systemiczne).

DZIAŁANIE: Chlorosulfuron blokuje działanie ALS/AHAS (syntaza acetylomleczanowa/ syntaza kwasu acetylohydroksylowego), enzymu biorącego udział w powstawaniu aminokwasów leucyny, waliny i izoleucyny (aktualizacja 18-07-2017). Prowadzi to do zahamowania podziałów komórkowych i wzrostu, a następnie do stopniowego zamierania roślin wrażliwych. Podczas zabiegów nalistnych temperatura optymalna dla działania chlorosulfuronu wynosi 10ºC, maksymalna 15ºC, a minimalna to 8ºC [1] (dodano 24.12.2016).

 

 CHWASTY WRAŻLIWE*: np. bodziszek drobny, gorczyca polna, gwiazdnica pospolita, jaskry, jasnota purpurowa, jasnota różowa, maki, maruna bezwonna, miotła zbożowa, ostrożeń polny, poziewniki, przytulia czepna, rdesty, rzodkiew świrzepa, rzepak samosiewy, rumian polny, rumianek pospolity, starzec zwyczajny, szczawie, tasznik pospolity.

*Skuteczność herbicydu zależy od wielu czynników m.in. fazy rozwojowej chwastu, dawki i formulacji preparatu. Dlatego informacji dotyczących wrażliwości chwastów na działanie środka chwastobójczego należy zawsze szukać w jego etykiecie.

 PRZYKŁADOWE MOŻLIWOŚCI ZASTOSOWANIA: jęczmień jary i ozimy, owies, pszenica jara i ozima, żyto, pszenżyto jare i ozime.

Połowiczny rozkład w glebie (DT50): w badaniach polowych 11,2-70,1 dni, w warunkach laboratoryjnych 10,4-187,4 dni.

Ostra doustna toksyczność dla szczura (LD50): 5545 mg/kg

WYBRANE PREPARATY (aktualizacja 18-07-2017):

  • Agrosulfuron 750 WG
  • Arubis 50 SG
  • Chisel Nowy 51,6 WG (+ tifensulfuron metylu)
  • Chlorsulfuron 75 WG
  • DuPont Glean Strong 54 WG (+ diflufenikan)
  • Glean 75 WG
  • Nuher 75 WG
  • Spoton 50 SG
  • Sulfen 75 WG
  • Surfer 50 SG
  • Tacyt 75 WG

źródła:
1. Horoszkiewicz-Janka J, Korbas M, Mrówczyński M. (red.). 2013. Metodyka integrowanej ochrony pszenicy ozimej i jarej dla producentów. IOR – PIB, Poznań.
2. Praczyk T., Skrzypczak G. 2004. Herbicydy. PWRiL, Poznań, 274 ss.
3. Tomlin C. D. S.
(red.). 2006. The Pesticide Manual. 14th edition. British Crop Production Council, Alton, 1350 ss.